Uit oude geschriften van 3000 v. Chr. blijkt dat de ui voor het eerst in delen van Azië werd verbouwd, waaronder in China en later ook in het oude India. Vanuit India is de ui in Griekenland en Egypte gekomen. In decoraties en hiërogliefen van piramides komt de ui veelvuldig voor. Men neemt aan dat pyramidebouwers uien kregen als rantsoen en aangenomen werd dat de ui de fysieke kracht bevorderde en ziektes hielp voorkomen. Verder werden uien in die tijd in graftombes gelegd voor in het volgende leven, ze waren voedsel en medicijn voor tijdens de reis naar het hiernamaals.

Ook door de Grieken en Romeinen werd de ui veelvuldig gebruikt. Een deel van de markt in Athene werd zelfs ‘ta skoroda’ genoemd, wat ‘de knoflook’ betekent en aangeeft dat de handel in allium deel uitmaakte van het dagelijkse leven. Nadat de Romeinen de ui in Europa introduceerden werd de ui als snel een populaire groente.

Bereidingswijze

Uien kunnen rauw, gekookt of gebakken gegeten worden. Rode uien zijn zoeter van smaak dan witte uien en worden vanwege hun milde smaak veel in salades verwerkt. Nog milder zijn de grote Spaanse zoete uien. Door hun milde aroma wordt van lente- en bosuitjes het witte gedeelte en het mooie groene gedeelte van het loof gegeten. Het dunne buitenste laagje en de worteltjes worden verwijderd.